Getuigenissen
Hieronder vind je enkele getuigenissen van de vrijwilligers voor veilig verkeer. Deze getuigenissen handelen ondermeer over hun motivatie, ervaringen en activiteiten als vrijwilliger.
Mijn motivatie als vrijwilliger
Zowel als fietser, voetganger als autobestuurder word ik dagelijks geconfronteerd met de gevaren van de openbare weg en het verkeer. Daarom was ik er als één van de eersten bij om mij op te geven als vrijwilliger voor veilig verkeer.
|
 |
Ik heb al enorm veel bijgeleerd tijdens de diverse opleidingen over de gordel, snelheid en vele ander aspecten van de complexe wereld van de verkeersveiligheid. Het geeft een enorme voldoening om deze kennis door te geven aan anderen en mensen bewust te maken van het gevaar dat achter elke hoek schuilt. Zo draag ik mijn steentje bij tot een veiliger verkeer. Door allerlei acties zetten we mensen aan het denken over hun verkeersgedrag. We overtuigen hen soms ook om effectief hun gedrag te veranderen. Dit is het uiteindelijke doel van ons netwerk en ikbenvoor: samen werken aan meer verkeersveiligheid.
Dany Verhavert
^ top
Een dag in het spoor van een vrijwilliger
Een stralende dag breekt aan. We verzamelen op de afgesproken plaats en stellen met het ganse team de stand rond alcohol en de gordel op. De tent en het Bob-parcours worden opgesteld, de snelheidsbalans wordt aangesloten. De verschillende brochures worden in de display gestopt. De gadgets voor de deelnemers aan de verkeersveiligheidsquiz worden klaargelegd. Nu zijn we klaar om het publiek te ontvangen.
|
 |
Reeds in de voormiddag wordt de stand bezocht door heel wat belangstellenden. Ook de brandweer die recht tegenover ons een stand heeft nodigen we uit om even de test te doen met de promillebrillen. Deze brillen simuleren het effect van alcohol op het gezichtsveld en het coördinatievermogen. Velen zijn verrast over de impact en beseffen nu nog beter dat drinken en rijden echt niet samen gaan.
De dag vliegt voorbij en we vullen elkaar aan waar nodig. Een drankje en een versnapering mogen ook zeker niet ontbreken. Als omstreeks 17:00 u het einde van het gebeuren in zicht komt, bergen we met zijn allen het materiaal op en kunnen we moe maar voldaan terug naar huis.
Het is echt tof om vrijwilliger voor veilig verkeer te zijn. Je leert niet alleen veel bij maar je helpt bovendien ook de mensen hun ogen te openen voor de gevaren op de openbare weg.
Joris Vandecasteele
^ top
De grote variatie aan onderwerpen en activiteiten houdt het boeiend
Veilig verkeer is essentieel voor elke weggebruiker, dus ook voor mij. Met die reden startte ik als vrijwilliger voor veilig verkeer. Na meerdere acties van het netwerk ondervond ik dat de sfeer tussen de vrijwilligers opperbest is. Ook de waardering die je als vrijwilliger krijgt, geeft het vrijwilligerswerk een goede uitstraling. Op een actie kom je allerhande mensen tegen, jong en oud, die veelal verbaasd staan te kijken van de gevaren in het verkeer, die maar al te vaak onderschat worden. Telkens opnieuw zijn de mensen één en al oor voor wat we te zeggen hebben en geeft het een goed gevoel te beseffen dat ze er echt wat van opsteken. Bovendien sta ik zelf ook nog regelmatig versteld, want ook als vrijwilliger leer je telkens weer dingen bij. Om maar te zwijgen van de opleidingen boordevol interessante informatie. Het boeiendste aan de hele zaak is echter dat het netwerk werkt rond veel verschillende onderwerpen. Geen twee acties zijn daardoor hetzelfde en net die afwisseling zorgt dat het keer op keer prettig is om te doen."
|
|
Sidney Michiels
^ top
Het vrijwilligersnetwerk voor veilig verkeer: leerzaam over de hele lijn
Mijn naam is Françoise en in februari 2008 werd ik vrijwilligster voor veilig verkeer. Sinds 4 jaar ben ik een fanatieke motorrijdster.
|
 |
Ik heb heel wat opgestoken uit het vrijwilligerswerk. In mijn eerste jaar als vrijwilligster kwam ik met heel wat mensen in contact. Na enkele toffe en telkens opnieuw boeiende ervaringen had ik de smaak te pakken om verder te doen.
Bovendien leerde ik mijn schuchterheid te overwinnen en me open te stellen voor anderen. Ook onze samenwerkingen met de politie waren ongemeen boeiend. Gekliste verkeersovertreders die na de politievaststellingen naar ons worden doorverwezen voelen zich niet gestigmatiseerd en staan meestal open voor onze opmerkingen en tips.
Het BIVV organiseert ook regelmatig uitstapjes voor de vrijwilligers. Ook hierbij steken we telkens nieuwe dingen op en wisselen we ideeën uit met vrijwilligers die we anders zelden te zien krijgen: het vrijwilligersnetwerk is nu eenmaal niet beperkt tot Brussel, maar strekt zich uit over het ganse land.
Dankzij de vrijwilligers voor veilig verkeer leerde ik de eerste hulp verstrekken bij ongevallen, een vaardigheid waarmee ik levens kan redden. Het vrijwilligersnetwerk geeft ons ook de mogelijkheid om opleidingen te volgen, zodat we beter voorbereid de weg op kunnen en hulp kunnen bieden aan alle weggebruikers.
Ik ga dus zeker en vast door met het vrijwilligerswerk! Hopelijk komen er nog veel nieuwe vrijwilligers bij!
Françoise (de motorrijdster)
^ top
Vrijwilligerswerk: een bron van voldoening
De afgelopen jaren is ons verkeer alsmaar drukker geworden, vooral het aantal personenwagens kende een explosieve groei. Sommige onverbeterlijke wegpiraten maken het verkeer gevaarlijk en zijn elk jaar opnieuw verantwoordelijk voor menselijke drama's waar niemand onbewogen bij blijft. Bepaalde mensen vinden dat je aan het noodlot toch niets kunt veranderen, maar de meeste verkeersdrama's zijn volgens mij te wijten aan het roekeloze verkeersgedrag van wegpiraten. En omdat het niet in mijn aard ligt om bij de pakken te blijven zitten en deze problematiek af te doen als een verschijnsel dat inherent is aan onze maatschappij, sloot ik me aan bij de vrijwilligers voor veilig verkeer. Logisch, want de doelstellingen van dit project sluiten nauw aan bij mijn kijk op de zaken.
| Ik werkte mee aan de meest uiteenlopende activiteiten over onderwerpen zoals snelheid, de veiligheidsgordel, Bob en vermoeidheid tijdens het rijden. Zowel de samenwerking met de mensen van het BIVV en mijn collega-vrijwilligers als de diverse contacten met de lokale politie en organisatoren van events bezorgen me een enorme voldoening. |
 |
Twee ervaringen zullen me altijd bijblijven. Enerzijds het schouderklopje en de felicitaties van Isabelle Durant, medevoorzitster van Ecolo en anderzijds de woorden van Jean-Claude Defossé (journalist bij de RTBF), die me vertelde dat hij er heilig van overtuigd is dat onze acties het aantal verkeersdoden helpen inperken.
Tot slot zou het mijn ultieme droom zijn om een nationale fairplay-dag te houden, waarbij geen enkel verkeersdrama te betreuren valt. Een mens mag al eens dromen, nietwaar?
André Host
^ top
Met de vrijwilligers op het autosalon op de Heizel
|
 |
Graag vertel ik jullie iets meer over mijn werk als vrijwilliger voor veilig verkeer.
In december 2008 kreeg ik mijn basisopleiding bij het BIVV, waarna ik met de andere vrijwilligers aan de slag kon om campagnes en acties te voeren. Hiermee wilden we zoveel mogelijk weggebruikers op het hart drukken om zich correct te gedragen in het verkeer, zodat ze hun eigen leven of dat van anderen niet in gevaar brengen.
Zo was ik van de partij op het autosalon op de Heizel. Onze stand had zijn bezoekers heel wat te bieden: een rit in de tolwagen of met de motorsimulator, een experiment met snelheidsbalansen, een dodehoekopstelling en allerhande brochures van het BIVV.
De motorsimulator was een groot succes bij jong en oud. Het was overduidelijk dat de bezoekers van onze stand nog nooit eerder een videogame gespeeld hadden waarin ze zich aan de verkeersregels moesten houden. Velen onder hen stonden versteld van de wendbaarheid van de simulator en keken raar op van de weinige tijd die ze hadden om te reageren op de vele obstakels. Wie dit wenste kreeg een blad mee naar huis met zijn resultaten en een overzicht van de gemaakte fouten.
Het viel me op dat vrouwen als de dood waren om plaats te nemen op de snelheidsbalansen. Het kostte ons alle moeite van de wereld om hen uit te leggen dat een dieet nergens voor nodig is zolang men zich goed in zijn vel voelt, maar dat het wél noodzakelijk is om zich goed vast te klikken, omdat ze bij een botsing tegen een bepaalde snelheid veranderen in een massa van ettelijke keren hun eigen lichaamsgewicht.
Meestal vragen alleen de vrachtwagenchauffeurs ons om zwakke weggebruikers te sensibiliseren over de dodehoekproblematiek bij vrachtwagens. Bij een vrachtwagenongeval krijgen ze de schuld namelijk vaak in hun schoenen geschoven.
En van in zijn cabine kan een vrachtwagenchauffeur bepaalde gebieden (dode hoeken) nu eenmaal niet zien. Het is dus zeker geen overbodige luxe om de zwakke weggebruikers te sensibiliseren via de voorziene maquettes en infopanelen.
|
 |
Ludovic Koka
^ top